دیوان پروین اعتصامی

به ماه دی، گلستان گفت با برف. که ما را چند حیران میگذاری. بسی باریده‌ای بر گلشن و راغ. چه خواهد بود گر زین پس نباری. بسی گلبن،‌ کفن پوشید از تو. بسی کردی بخوبان سوگواری. شکستی هر چه را دیگر نپیوست. زدی هر زخم‌ گشت آن زخم کاری.