پینوکیو

بچه‌ها، این ماجرای پادشاهی بزرگ و شجاع نیست. قصه‌ی یک شاهزاده هم نیست. نخیر، چه باور کنید چه نکنید، این ماجرای یک تکه چوب است. آن هم تازه نه یک تکه چوب اعلا. فقط یک کنده‌ی ساده‌ی کوچک. از آن کنده چوب‌ها که وقتی در زمستان در بخاری های پر سر و صدا گذاشته می شوند اتاق های سرد را گرم تر می کنند. این یک تکه چوب در مغازه ی نجاری کوچکی زندگی می‌کرد که مالک‌اش آقای آنتونیو نامی بود که آن چنان دماغ گرد و سرخ و زننده‌ای داشت که بعضی از مردم او را آقا گیلاسه صدا می‌زدند. آقا آنتونیو برای تکه چوب کوچک‌اش نقشه‌های بزرگی داشت. قصد داشت از آن پایه‌ای برای میز قهوه خوری‌اش درست کند. اما همین که تبرش را بالا برد و داشت چوب را خرد می کرد، صدای ضعیفی را شنید که می گوید «وای، لطفاً آرام بزن!»...