دفتر یادداشت bubble

باید قلبش را بسته نگه دارد، باید قلبش را بسته نگه دارد. از سالن‌های دیگر، از سلول‌های دیگر، از پشت میله‌ها، دست‌هایی بیرون می‌آیند و تکه پارچه سفیدی را در هوا تکان می‌دهند. لوبا خودش فکر می‌کند چرا این کار را می‌کنند؟ می‌خواهند اعلام شکست کنند؟ بگویند تسلیم شده‌اند؟ صدای گفتگو می‌آید، خنده‌های تمسخرآمیز، ناسزا، تهدید. وقتی شب روی همه‌چیز را می‌پوشاند و شیفت نگهبان‌ها عوض می‌شود، وقتی پژواک‌های توی راهرو با جریان هوا می‌آمیزند، بعضی مردها کسی را صدا می‌زنند: بعضی‌ها اسم زندانی‌های دیگر را صدا می‌کنند، بعضی اسم‌های زنانه، و در شب، این اسم‌های زنانه، چیزی جز احساس خلا و پشیمانی عمیق، با خود به ارمغان نمی‌آورند. در این لحظه باید در مقابل این انسانیت زخم‌خورده که فریاد می‌کشد، متواضع بود، چون تنها صداست که بین میله‌ها جریان پیدا می‌کند، نه دستی هست، نه نوازشی و نه آغوشی.